Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας

Στις εποχές της κρίσης αναδεικνύονται όλες οι αδυναμίες και οι αμαρτίες του συστήματος και των
πρωταγωνιστών του. Η δημοσιονομική κρίση της Ευρώπης πυροδοτήθηκε από την χρηματοπι-
στωτική κρίση που ξέσπασε πριν από τέσσερα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικονομική αλχημεία των ενυπόθηκων δανείων,
αλλά στις ευρωπαϊκές οικονομίες υπήρχαν αρκετά εύφλεκτα υλικά για να τροφοδοτήσουν την πυρκαγιά. Ο «ΑτΚ» παρουσιάζει σήμερα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας, εμπνεόμενος από δημοσιεύματα και σχόλια του ευρωπαϊκού
Τύπου, και με την επισήμανση ότι το αμάρτημα της μιας χώρας δεν είναι άγνωστο στις άλλες. Για να πάνε όλα καλά το 2012 δεν
αρκούν οι καλές, κακές, ή μέτριες αποφάσεις των συνόδων κορυφής, θα πρέπει και όλες οι χώρες να αντιμετωπίσουν σε κάποιο
βαθμό τις αδυναμίες τους. Αλλωστε αυτές τις άγιες μέρες λίγη έμπρακτη μετάνοια δεν κάνει κακό. 

ΕΛΛΑΔΑ
Πολιτική οκνηρία
Από τότε που η χώρα εξαρτάται από τον «ορό» των εταίρων και του ΔΝΤ,από τότε που υπέγραψε τα μνημόνια ένα, δύο, τρία κλπ. παίρνει μέτρα, μέτρα, μέτρα και βρίζει τη Γερμανία. Οριζόντια μέτρα επί δικαίους και αδίκους, πάντα τα …εύκολα, που τα υφίστανται ο κοινοί θνητοί, ποτέ τα …δύσκολα, που θα τα πληρώσει η σαρξ εκ της σαρκός του πολιτικού συστήματος. Πώς είναι δυνατόν να «κουρεύουν» τους μισθούς και τις συντάξεις και παράλληλα να αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες, κανείς δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα. Σχεδόν δυο χρόνια, τώρα, οι Ελληνες ακούν για μονόδρομους και για αδιέξοδα, υφίσταντα λαλίστατους πολιτικούς που εκφράζουνκάθε τρεις και λίγο την οδύνη τους για τις θυσίες που αναγκάζεται να κάνει ο ελληνικός λαός και παράλληλα βλέπουν
ότι η αυτοκριτική είναι αγαθό εν ανεπαρκεία, ότι το μαχαίρι δεν φτάνει ποτέ στο κόκαλο και ότι οι συντεχνίες –τα παιδιά
του πολιτικού συστήματος, δηλαδή, πράσινου και γαλάζιου- καταφέρνουν είτε με το στανιό είτε υπόγεια να κρατήσουν τη
συντριπτική πλειοψηφία των προνομίωντους. Η οργή μπορεί να πλημμυρίζει την ελληνική κοινωνία ενάντια στο πολιτικό
σύστημα, τουλάχιστον στο επίπεδο των δημοσκοπήσεων, πλην όμως είναι ακόμη πιο εύκολο να βρίσκει διέξοδο στους
άλλους, είτε πρόκειται για τη Μέρκελ κα την τσιγκουνιά της, είτε για τους ξυπόλυτους της Σλοβακίας, που τους κάναμε
τη χάρη να τους βάλουμε στην ΕΕ κι αυτοί δε θέλουν τώρα να πληρώσουν. Το θανάσιμο αμάρτημα της Ελλάδας είναι η οκνηρία της, η πνευματική, η ανικανότητά της να κάνει αυτοκριτική και να διορθώσει τα του οίκου της-ανεξάρτητα
από τα λάθη των εταίρων.
ΓΑΛΛΙΑ
Αλαζονεία
Η «γκραν νασιόν» αντιλαμβάνεται εαυτόν ως «γκραν»-μεγάλη- βρέξει χιονίσει. Τι κι αν η γαλλική οικονομία δεν είναι πια και τόσο
ανταγωνιστική, τι κι αν επεμβαίνει συνεχώς το κράτος για να διασφαλίσει αγορές στη βιομηχανία ή να επιβάλει στη βιομηχανία να δι-
ατηρήσει τις γαλλικές θέσεις εργασίας, ενίοτε σε βάρος όχι μόνο των εταίρων, αλλά και των επόμενων γενιών. Στη Γαλλία το κράτος είναι πάνω απ’ όλα, από την εποχή του Λουδοβίκου του 16ου-και όσο αντέξει. Η παγκοσμιοποίηση είναι καλή για τη Γαλλία ώς εκεί που δεν τη θίγει. Προστατεύει με νύχια και με δόντια κάθε τι το γαλλικό κι όταν πέφτουν οι εξαγωγές της, βάζει όσο το δυνατόν πιο ψηλά εμπόδια στις εισαγωγές των άλλων. Ενίοτε κρατά τα προσχήματα –και τις διεθνείς συμφωνίες-ενίοτε
τις παραβιάζει αλλά όσο πιο κομψά γίνεται. Οι Γάλλοι πολιτικοί δηλώνουν πάντοτε μεγάλοι Ευρωπαίοι, αλλά μόνο όταν δεν μπορούν
να μεγαλουργήσουν μόνοι τους. Κυρίως στον τομέα της οικονομίας δεν αφήνουν ούτε καν τους «κολλητούς» τους Γερμανούς να βάλουν πόδι στις επιχειρήσεις τους, την ώρα που στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και όπου
αλλού στηλιτεύουν τον προστατευτισμό των άλλων. Στην περίπτωση της κρίσης ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί προσπάθησε –και τα κατάφερε επί μακρόν- να εμφανιστεί ως ο εγγυητής της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ποντάροντας στα λεφτά των Γερμανών. Κι αφού απέσπασε από τη Μέρκελ τη διαβεβαίωση ότι η συμμετοχή των ιδιωτών στο κόστος διάσωσης των κλυ-
δωνιζόμενων χωρών θα περιοριστεί στην «ειδική περίπτωση» της Ελλάδας, αποδέχτηκε το σχέδιό της για δημοσιονομικούς «κορσέδες». Ξεκαθαρίζοντας ότι το «φρένο» χρέους στο Σύνταγμα θα μπει μετά τις γαλλικές προεδρι-
κές εκλογές. Δηλαδή, ίσως και ποτέ. Αλλωστε η Γαλλία «νέρωσε» και θεσμικά το Σύμφωνο Σταθερότητας, που τώρα επιδιώκει να κάνει πιο αυστηρό. Μαζί με τη Γερμανία.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Θρησκοληψία (οργή)
Αυτή η ίδια η Γερμανία που θέλει να τους κάνει όλους Γερμανούς στην Ευρώπη- υποτίθεται, συνετούς και οικονόμους- φρόντισε μερικά χρόνια πριν, μαζί με τους Γάλλους εταίρους της να αμφισβητήσει τους κανόνες σταθερότητας που
υποτίθεται ότι θρησκόληπτα ακολουθεί. Η Γερμανία κουβαλάει το τραύμα του πληθωρισμού και του ξεφτιλισμένου νομίσματος, από τα χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και πιστεύει ότι όλη η Ευρώπη πρέπει να την υπακούσει, επειδή θυσίασε το ισχυρό μάρκο στο βωμό του κοινού νομίσματος. Κι επιμένει να αγνοεί –αν και το ψελλίζουν μια στις τόσες οι πολιτικοί της
–ότι μέχρι στιγμής ήταν η κερδισμένη του ευρώ. Οτι κατάφερε να μεγιστοποιήσει τις εξαγωγές της χάρη στην κοινή αγορά και το κοινό νόμισμα. Οταν τώρα της καταλογίζουν ότι τα μεγάλα ελλείμματα των εταίρων της στην ευρωζώνη είναι τα δικά της πλεονάσματα -62 δισ. ευρώ μόνο φέτος-, κλείνει τ’ αφτιά της. Τι κι αν ο πλούτος της βασίζεται στα χρέη των άλλων;
Η συνταγή της Μέρκελ για τον έξω κόσμο είναι «κάντε το όπως οι Γερμανοί», ρίξτε τους μισθούς, αυξήστε την ανταγωνιστικότητα. Μόνο, που αν η επιθυμία της γίνει πραγματικότητα, και όλοι μπορούν να εξάγουν στην ευρωζώνη
δε θα μείνει κανείς για να εισάγει- μεταξύ άλλων τα γερμανικά προϊόντα. Βέβαια, όπως θα έλεγε και η καμήλα στον
καμηλιέρη, στο παλιό ανέκδοτο, όταν τη ρωτούσε εάν προτιμάει την ανηφόρα από την κατηφόρα: «Το καλύτερο αφεντικό είναι ο
ίσιος δρόμος». Αφού όλα στην Ευρώπη είναι συμβιβασμοί και προσπάθειες σύγκλισης, θα μπορούσαν οι Γερμανοί να ξοδεύουν λίγο περισσότερο και οι Ιταλοί, λόγου χάρη, λίγο λιγότερο. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Βερολίνου θεωρεί ότι οι …άσωτοι πρέπει να τιμωρηθούν, αρνούμενη να αντιληφθεί ότι την τιμωρία τους θα την πληρώσουν και οι Γερμανοί, που εξακολουθούν να εξαρτώνται πρωτίστως από τις εξαγωγές τους στην ευρωζώνη.
ΙΣΠΑΝΙΑ
Λαιμαργία
Το 50% του κοινοτικού προϋπολογισμού στην ΕΕ είναι από την αρχή τα λεφτά για την κοινή αγροτική πολιτική
και την αλιεία. Μια από τις δέκα εντολές στην Ευρώπη θα έπρεπε να είναι, λοιπόν,   ου αδειάσεις τις θάλασσες των
γειτόνων σου. Και μια δεύτερη, ου θυσιάσεις την αγροτική σου παραγωγή στις επιδοτήσεις –αυτό το τελευταίο ισχύ-
ει και για την Ελλάδα των ΠΑΣΕΓΕΣ. Η Ισπανία έκανε ένα βήμα πέρα από εμάς.
Ενώ εισέπραξε εκατομμύρια σε αποζημιώσεις για τους Ισπανούς ψαράδες, επειδή έχουν αδειάσει από ψάρια τα
ισπανικά παράλια, έστελνε τον επιδοτούμενο μοντέρνο στόλο της να αδειάσει και τα παράλια της Σενεγάλης ή της
Μαυριτανίας, κλέβοντας ουσιαστικά το ψωμί των Αφρικανών ψαράδων. Κι όταν οι Αφρικανοί ζήτησαν από την ΕΕ
να σταματήσει το παραμύθι, η Ισπανία φρόντισε με το βέτο της να εμποδίσει κάθε συμφωνία. Κάτι ανάλογο γίνεται και με την
αγροτική πολιτική όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και σε όλη την ΕΕ. Οι αγρότες επιδοτούνται για να είναι ανταγωνιστικά
τα προϊόντα τους, ακόμη κι αν στο τέλος υπερπαράγουν και πουλάνε φτηνά τα επιδοτούμενα πλεονάσματα στις χώ-
ρες της Αφρικής. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν οι Αφρικανοί αγρότες να πουλάνε ούτε στη χώρα τους τα προ-
ϊόντα τους, να καταστρέφονται οι δικές τους αγροτικές οικονομίες- κι όταν ανεβαίνουν οι τιμές των τροφίμων να μην μπορούν να πληρώσουν τα εισαγόμενα και να λιμοκτονούν. Τότε η φιλάνθρωπη ΕΕ στέλνει γενναιόδωρα ανθρωπιστική βοήθεια.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Ιδιοτέλεια (λαγνεία)
Η ερμηνεία του Ιρλανδού υπουργού Πολιτισμού είναι χαριτωμένη: «Είμαστε ένας ευτυχισμένος και έντιμος λαός, γι’ αυτό μας προ-
τιμούν οι ξένοι επενδυτές». Πράγματι, νιώθει κανείς καλοδεχούμενος στην Ιρλανδία, πλην όμως όταν είναι επενδυτής μάλλον γοητεύεται ακόμη περισσότερο από την εντυπωσιακά χαμηλή φορολογία στις επιχειρήσεις. 12,5% είναι ο ιρλανδικός συντελεστής, ο μέσος όρος στην υπόλοιπη ευρωζώνη είναι γύρω στο 30%. Να σημειωθεί, μάλιστα, ότι η Ιρλανδία δεν είναι μια από τις «νέες»
ανατολικές χώρες της τελευταίας διεύρυνσης, αλλά παλιά καραβάνα στην ΕΕ. Πώς είναι δυνατόν σε μια κοινή αγορά, που ορκίζεται στο όνομα του υγιούς ανταγωνισμού, να επιτρέπεται μια τέτοια απόκλιση; Κι όμως το Δουβλίνο παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει αυτό το συγκριτικό του πλεονέκτημα- και οι εταίροι για την ώρα το αποδέχονται.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Απληστία
Σ’ αυτή την κρίση, πάντως, με απόσταση οι πιο …αμαρτωλοί είναι οι φίλοι μας οι Βρετανοί. Λες και δεν έχει γίνει τίποτε, λες και δε χάθηκαν τρισεκατομμύρια λεφτά των φορολογουμένων του κόσμου και εκατομμύρια θέσεις εργασίας το 2008. Λες και δεν χρεοκόπησαν οι δικές τους τράπεζες. Τώρα προσπαθούν να βγάλουν τη χασούρα ενισχύοντας το Σίτι, φρενάροντας κάθε προσπάθεια να
μπουν πέντε κανόνες στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Επιμένουν ότι οι αγορές με την …αδιαμφισβήτητη λογική
τους θα ανακάμψουν, κι ότι η πολιτική δε χρειάζεται να κάνει απολύτως τίποτε. Κυρίως δε χρειάζεται να βάλει ούτε
μια πένα φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, ούτε βεβαίως να ελέγχει τα όλο και πιο πολύπλοκα –και πιο αε-
ριτζίδικα-χρηματοπιστωτικά προϊόντα που διακινούν. Για τους Βρετανούς είναι αυτονόητο ότι οι καταθέσεις των απλών ανθρώπων και τα αποθεματικά των ταμείων όλου του κόσμου επιτρέπεται να στοιχηματίζονται άνευ ορίων και όρων στα ταμπλό του Σίτι. Και κάθε απόπειρα να μπει έστω ένα γελοίο εμπόδιο στη δουλειά των κερδοσκόπων είναι σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Τζορτζ
Οσμπορν «μια χρυσή σφαίρα στην καρδιά του Σίτι». Τίποτε δεν είναι ιερότερο από την απληστία των αγορών.

ΕΛΒΕΤΙΑ
Κλεπταποδοχή (φθόνος)
Τα ποσά είναι αστρονομικά και θα έκαναν κάθε υπουργό Οικονομικών ευτυχισμένο, εάν είχε τη δυνατότητα να τα
φορολογήσει, έστω και με έναν ελάχιστο συντελεστή. Μόνο στις τράπεζες της Ελβετίας, ιδιώτες καταθέτες, στην συντριπτική
πλειοψηφία τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχουν δώσει για φύλαξη 1,56 τρισεκατομμύρια ευρώ. Στις τράπεζες των
βρετανικών νήσων στη Μάγχη –που είναι εξίσου εχέμυθες-το αντίστοιχο ποσό φτάνει τα 1,4 τρισ., στις τράπεζες του Λουξεμ-
βούργου τα 440 δισεκατομμύρια, στου Λίχτενσταϊν τα 78. Αυτές οι χώρες ουσιαστικά βοηθάνε τη φοροδιαφυγή, ζουν από
τους τόκους του πλούτου, που στερήθηκε από τις γειτονικές χώρες. Και τι κάνει η ΕΕ γι’ αυτό; Ουσιαστικά τίποτε. Κάθε τρεις και
λίγο βγάζει μερικές κορόνες και κατά τα άλλα προσπαθεί με τα εργαλεία της διπλωματίας να πάρει ένα μικρό μέρος από την
κλεμμένη πίτα. Κι αυτό, πολύ πρόσφατα, από το 2009 και δώθε, όταν οι χώρες της ΕΕ αναγκάστηκαν να βάλουν πολύ βαθιά το
χέρι στην τσέπη-και να εκτινάξουν το δημόσιο χρέος τους σε δυσθεώρητα ύψη-για να σώσουν τις τράπεζες από το τσουνάμι
που προκάλεσε η Lehman  Brothers. Με τα όπλα της διπλωματίας, λοιπόν, κατάφερε πρώτα η Γερμανία να κλείσει συμφωνίες
διπλής φορολόγησης με την Ελβετία και το Λίχτενσταϊν, διεκδικώντας κάποια ψίχουλα από τους φοροφυγάδες. Στο ίδιο μήκος κύ-
ματος, τώρα, κινείται και η ελληνική κυβέρνηση. Ομως, αυτές οι διμερείς συμφωνίες τινάζουν στον αέρα το αίτημα της Κομισιόν
προς τους ευρωπαϊκούς φορολογικούς και τραπεζικούς «παραδείσους» για αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών-και τιμωρία των φοροφυγάδων. Ο λόγος; «Φρενάρει» το Λουξεμβούργο του κατά τα άλλα ευρωπαϊστή Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...